Loneliness biçimi

Yalnızlık biçimi, bireyin sosyal ilişkilerinin nitelik veya nicelik açısından arzu edilenden farklı olması durumunda deneyimlediği öznel duygusal durumdur. Yalnızlık, tek başına olmaktan (soyutlanma) farklı olarak, kişinin mevcut sosyal bağlarını yetersiz algılamasıyla ortaya çıkar. DSM-5’te doğrudan bir tanı kategorisi olmamakla birlikte, depresyon ve sosyal anksiyete bozukluğu gibi durumlarla ilişkilendirilir. Yalnızlık biçimleri, duygusal (romantik partner eksikliği) ve sosyal (arkadaş grubu eksikliği) yalnızlık olarak ikiye ayrılabilir.

Belirtileri / Özellikleri

Yalnızlık biçiminin belirtileri arasında sürekli bir boşluk hissi, sosyal ortamlarda bile bağlantı kuramama, düşük özsaygı, umutsuzluk ve sosyal geri çekilme yer alır. Birey, başkaları tarafından anlaşılmadığını veya önemsenmediğini düşünebilir. Kronik yalnızlık, uyku sorunları, bağışıklık sistemi zayıflaması ve kardiyovasküler risk artışı gibi fiziksel sağlık sorunlarıyla da bağlantılıdır.

Sebepleri / Mekanizması

Yalnızlık biçiminin sebepleri arasında sosyal beceri eksiklikleri, olumsuz bilişsel şemalar (örneğin, reddedilme beklentisi), travmatik yaşantılar, büyük yaşam değişiklikleri (taşınma, boşanma) ve kültürel faktörler sayılabilir. Nörobiyolojik düzeyde, sosyal acı ile fiziksel acının beniz sinir devrelerini paylaştığı düşünülmektedir. Ayrıca, modern toplumda artan bireyselleşme ve dijital iletişimin yüzeyselliği de yalnızlık hissini tetikleyebilir.

Ne Zaman Profesyonel Destek Almalı

Yalnızlık hissi günlük işlevselliği bozmaya başladığında, depresyon veya anksiyete belirtileri eşlik ettiğinde, kişi kendini sürekli umutsuz hissettiğinde veya sosyal ilişkilerden tamamen kaçındığında bir klinik psikoloğa danışılması önerilir. Profesyonel destek, bilişsel davranışçı terapi gibi yöntemlerle yalnızlıkla başa çıkma becerilerini geliştirmeyi hedefler.